Karma'ya şükranlarımı sunarım

Şu zamana kadar tek bir dileğim vardı; hislerimi derin anlamlarla sarıp sayıklamalar yazmak. Yaşamam gerekiyordu; kelimeleri karanlıkla boyamak için kalbimi karartmalıydım.

Daha yeni 18 olmuşum, ailemin yanında kalmışım hep… Fakat acı istiyordum, ihtiyacım olan yegâne parçayı… Sonuç olarak, basit şeyleri büyüttüm ‘tamam budur!’ dedim. Yazmaya daha doğrusu karalamaya başladım. Ateşim sönünce her biri çöp gibi göründü. Hepsini hiç çekinmeden sildim.

Kimse kusursuz değildir, herkes mutlaka yalan söyler. Fakat,  sana karşı izlediğim politika ise ‘dürüstlükten’ ibarettir. Bir insanın ayna karşısına geçince yalan söyleme gibi bir lüksü yoktur.

Yazdıklarım veya cümlelerim seni kanatmasın, sen hep aradığım ilhamdın. Düşlediğim adamdın. Yansımam olduğunu hissettirdin ve içinde bulunduğun o güzel karanlık bana ilham kaynağı oldu. Dudaklarından dökülen ezgili sözcükler, gözlerinden dökülen minik gözyaşları kalbime dokundu.

Bana özür borcun yok. Böyle düşünmeni engellemek istiyorum.

Başındaki o küçük dikişle, saçma kıvrımlı saçınla ve kemikli parmaklarınla seni seviyorum.

Tamamen yitirmeden; bu sevginin boyutunu değiştirmem gerek, seni rahat bırakmam gerek.

...

Yanımda olmanı istiyorum ‘dost’. Hepsi bu.