'bu yolu öz irademle seçtim?'

Her şey güzel bir ilkbahar sabahıyla başladı diyerek mutluluğu resmedebilirdim. Lakin öyle olmadı. Hiçbir zaman… Tıpkı evrim teorisi gibi duygularımın bir sürece ihtiyacı vardı. Minik oluşumlar büyür, değişir, gelişir ve karşıma çıkardı. Tanrıya şükür, her zaman yol ayrımına varırdı. Seçmek üzere oluşturulmuş iki yol… Kaderin cilvesi ya, hangisinin cazip geleceği belliydi ve ‘bayan mantık’ o tarafa doğru sürüklenirdi. Belli olaylara endekslenen beynim kaçmayı da çok severdi.  Buna ayak uydururdum, çünkü çok kolaydı. 

Globalleşen dünyamda değişimler etrafımı sarmıştı. Pekâlâ kabullendim. Benliğimden bir parça koparmasına izin verdim. Toplum içinde yitip giden silik tiplerden kendime yer de edindim. Dayanamadım fazla… Örümcek ağlarıyla kapladığım kalbimi tek kurşunla temizledim.